Bugün oldukça verimli bir gündü. Sabah erken kalkıp kahvaltımı yaptıktan sonra üzerinde çalıştığım projelere odaklandım. Gün içinde birkaç teknik problemle karşılaştım ama biraz araştırma yaparak çözüme ulaştım. Bir sorunu çözdükten sonra insanın hissettiği rahatlama gerçekten güzel. Öğleden sonra kısa bir yürüyüş yaptım. Temiz hava almak ve bilgisayar başından biraz uzaklaşmak bana iyi geldi. Döndükten sonra işlerime daha rahat odaklanabildim. Akşam saatlerinde yapılacaklar listemi gözden geçirip yarın için plan yaptım. Her işi aynı gün bitirmek mümkün olmasa da düzenli ilerlediğimi görmek motive edici. Günün sonunda biraz kitap okuyup dinlenmeye karar verdim. Bugün bana bir kez daha küçük ama düzenli adımların uzun vadede büyük fark oluşturduğunu hatırlattı. Umarım yarın da en az bugün kadar verimli ve keyifli geçer.

Yüzde ısrar etme, doksan da olur insan dediğinde, noksan da olur sakın büyüklenme, elde neler var bir ben varım deme, yoksan da olur hatasız dost arayan dosttan da olur.

Eğer ki yarın nihâyet olur ise bu zamâne, Düşer gönül sükût ile gider bu hânedâne. Ne var ki aşk-ı derûnum kalır yine virâne, Bir ateş-i sönmeyen ki düşer her bir zamâne. Gidersem eğer ardımda kalır mı bir nişâne, Yoksa savurur mu beni rüzgâr-ı bî-efşâne. Benim bu hâlim bir sefer, yazılmış bir destâne, Ne başlanır ne biter bu hikmet-i bî-kânâne. Gözümde yaş değil, deniz olur her bir bahâne, Döner de akar içimde bin yıl süren efsâne. Ne korkarım felekten ne de kara imtihâne, Zîrâ ölüm dediğin şey bir perde-i nihâne. Eğer ki sönse de ömrüm, kalır bir tek nişâne, Bir âh-ı derin bırakır bu gönül bî-zamâne. Kıvırcık - 2026 / Mezarlık (İlk ve muhtemel son divan denemesidir.)

Gece, sokak lambalarının titrek ışığında sessizce yankılanıyordu. Bir köşe başında, hayatın yükü omuzlarına çökmüş bir genç, sigarasının dumanına dertlerini üfleyerek gökyüzüne bakıyordu. Her nefeste içinde biriken acılar, umutsuzluk ve ihanetin ağırlığı biraz daha belirginleşiyordu. Kimi zaman içerek unutmaya çalıştı, kimi zaman gözyaşlarıyla dertlerini akıtmaya... Ama hiçbir şey, ruhunda açılan yaraları tamamen iyileştirmeye yetmedi. Her sevgi kırıntısı, beraberinde daha büyük bir acıyı getirdi. Birini sevmek, ona güvenmek, sonra da ihanete uğramak... İşte hayat, ona hep bu senaryoyu oynattı. Ölüm mü daha kolaydı, yoksa yaşamak mı? Bunu defalarca düşündü. Ama her seferinde hayat, acılarını daha da derinleştirerek ona yeni sınavlar sundu. Zaman ilerledikçe kalbindeki yorgunluk, yaşının çok ötesinde bir ağırlığa dönüştü. Genç yaşına rağmen, taşıdığı dertler bir asırlık ömürden farksızdı. O gece, yüreğindeki fırtına dinmedi. İçindeki sorular cevapsız kaldı. Ama bir şeyden emindi: Dünya dönmeye devam ettikçe, acılar da var olmaya devam edecekti. Yine de içten içe bir umut vardı; belki bir gün, yaşamak, ölüm kadar sessiz ve huzurlu olabilirdi... https://www.youtube.com/watch?v=i_0Sl71817M

Bugün sabah uyandım. İçimde ağır bir his vardı, son zamanlarda neredeyse her güne böyle başlıyorum. Yine de kendimi zorlayıp kalktım. Kahvaltı yaptım; çok iştahlı değildim ama en azından bir şeyler yiyebilmiş olmak bile küçük bir adım gibi geldi. Sonrasında biraz işlere baktım. Odaklanmak kolay değildi, aklım sık sık dağıldı. İçimdeki o isteksizlik hissi hâlâ orada ama tamamen teslim olmamaya çalışıyorum. Küçük küçük de olsa bir şeylerle ilgilenmek, tamamen boşlukta kalmaktan daha iyi geliyor. Günün ilerleyen saatlerinde “Dağ 2” izledim. Film izlemek biraz olsun kafamı dağıttı. Bazı anlarda kendimi hikâyeye kaptırabildim, bu da iyi hissettirdi. En azından zihnim kısa bir süreliğine de olsa o ağırlıktan uzaklaştı. Bu aralar mutsuzum. Bunu inkâr etmiyorum. Hatta zaman zaman depresyonda gibi hissediyorum. Ama buna rağmen içimde küçük de olsa bir çaba var: iyi olmaya çalışıyorum. Belki çok hızlı ilerlemiyorum, belki her gün aynı hislerle uyanıyorum ama yine de tamamen bırakmıyorum. Bugünün özeti şu olabilir: Büyük bir şey başarmadım ama tamamen pes de etmedim. Şu an için bu bile yeterli sayılabilir.

Yalancılar mağdur olmuş, İnsanlar kaypak. Yüz doğru yalan olmuş, Bin nefret paklar. Gözler gülüyor, içten değil, Sözler dökülür, gerçek değil. Selam verip sırt dönüyorlar, Vefayı çıkarla örüyorlar. Ne yemin kaldı ne bir vefa, Her şey yalanla döner safha. İhanet hüküm, yalan da şah, Gerçek ezilmiş, kalmış günah. Güven dediğin eski bir rüya, Görsen bile inanma asla. Çünkü bu dünya, bu sahte diyar, Sadakati değil, yalanı var. Gözler arar bir doğru yüz, Ama her bakışta bir hile süz. Sözler süslenmiş ipek gibi, Altında hançer, soğuk ve diri. Kimse güvenmez kimseye artık, Herkes bir hesap peşinde sanki. Sırlarını versen dost bildiğine, Ertesi gün duyar düşmanın bile. Bir gün gelir mi gerçek zaman? Silinir mi yalanla kurulan plan? Belki bir umut, belki bir düş, Ama bu devran hep böyle dönmüş.

Asabi oldum.Çok asabi oldum.. Önüme gelene laf sokuyorum haşlıyorum.Sırf kimsenin kalbini kırmayayim diye çıraklar grubundan çıktım. Tamam doğaçlama hata yapılarak öğrenilir ama bunlar hata yapmayı çok sevdi.O yüzden doğru bişey yapmıyorlar. Bende yapacağınız işi skym dememek için uzaklaştım. Sadece bu ekip degil.herkes herşey.. Anaaa huysuz ihtiyar olcam ya la ben.. Yok hoşuma da gidiyor.. 20 Haziran'da sahnede hastalık hastası Argan olcam ya.. Kerem hoca diyor ki Murat ne güzel hiç zorlanmiyorsun bu herifi oynarken.. Amannh banane..

Beden kayıt tutar kitabının audio halini bulayım. Ne psikomatik semptomnlarmış yahu. döndüm dolaştım yine yoga asanalarımı hatırlayıp yapmnaya başladım. O ufak mutfak odasındaki kalın yeşil matım üzerinde ygeçişrdiğim vakitler... Yeşilin vemavinin farklı tonları aklımda filan. Kimse anlamaz Daha böcek pilavı yapıcam . Ay pardon patlıcanlı yimek. buşgur pişti. Buşgur değil, bulgur. Silmeyi sevmem. Resimlerimde , çizimlerimde de silmem genelde . Olması gereken o halmiş. Pek te insan silmem kolay kolay. Varmış bi anlamı. sktir edip atmam. Yavrular 26 günlük kedi . Anne kediyi besliyorum. Bi dışarı bi içeri taşıyor. Bugün hava soğuk diye yine içeri almış. Biraz para geçince elime kedilere mama, tavuk filan alıyorum. Bi de kendime sebzeler ve şarap. ŞArabı azaltmak için ilaç alıyorum.