Kıvırcık Şiirler - Uçmak

Cihân dedikleri bir hân imiş, gelen göçer, Bâkî kalan yalnızca gönülde açılan eser. Câh ile mağrûr oldum, mâla gönül verdim, Meğer her saltanatın sonu sessiz bir seher. Her nefes bir emânet, her dem biraz firâk, Takdîr yazılınca susar dil, eğilir bayrak. Dost bildiğin nice yâr, rüzgâr ile savrulur, Bir vefâ ehli çıkar, bin nâmdan evlâ durur. Nefsime sordum bir gece: "Bu ömür kime kaldı?" Aynalar sükût etti, vicdân cevâba daldı. Hakîkat perde açtı, zâhir yalan göründü, Bir ömürlük ihtişâm, bir nefeste söndü. Ne sîm kaldı elde, ne zer kaldı avuçta, İnsan kendi hâline döner son yolculukta. Ey gönül, mağrûr olma devrânın ikbâline, Gül bugün açar amma, yarın düşer hâkine. İbret al bu kıssadan, aldanma reng ü rûya, Her gelen bir gün gider, hüküm ancak Mevlâ'ya. - Uçmak - Kıvırcık (Tepe 2026)