Bugün sabah uyandım. İçimde ağır bir his vardı, son zamanlarda neredeyse her güne böyle başlıyorum. Yine de kendimi zorlayıp kalktım. Kahvaltı yaptım; çok iştahlı değildim ama en azından bir şeyler yiyebilmiş olmak bile küçük bir adım gibi geldi. Sonrasında biraz işlere baktım. Odaklanmak kolay değildi, aklım sık sık dağıldı. İçimdeki o isteksizlik hissi hâlâ orada ama tamamen teslim olmamaya çalışıyorum. Küçük küçük de olsa bir şeylerle ilgilenmek, tamamen boşlukta kalmaktan daha iyi geliyor. Günün ilerleyen saatlerinde “Dağ 2” izledim. Film izlemek biraz olsun kafamı dağıttı. Bazı anlarda kendimi hikâyeye kaptırabildim, bu da iyi hissettirdi. En azından zihnim kısa bir süreliğine de olsa o ağırlıktan uzaklaştı. Bu aralar mutsuzum. Bunu inkâr etmiyorum. Hatta zaman zaman depresyonda gibi hissediyorum. Ama buna rağmen içimde küçük de olsa bir çaba var: iyi olmaya çalışıyorum. Belki çok hızlı ilerlemiyorum, belki her gün aynı hislerle uyanıyorum ama yine de tamamen bırakmıyorum. Bugünün özeti şu olabilir: Büyük bir şey başarmadım ama tamamen pes de etmedim. Şu an için bu bile yeterli sayılabilir.